هـنــوز با همـه دَردم، اُميد درمانست!

تمام، ناتمام من!

تراژدی..

زندگی از اونجایی تراژدی میشه، که آدم هایی که تو زندگیت ارزشگذاری کردی، میفهمی یه عمر غریبه بودن! و این فاجعه ست برای امید و آینده روشن... میفهمی چقدر دنیا میتونه لجن مال و پست بشه.. چرا اینطور شد؟ نمیدونم!؟

+ جمعه ۱۲ خرداد ۱۴۰۲ساعت:0:39|نویسنده: علی