شاید این جمله ی معروف زیگموند فروید رو شنیدید که میگه: احساسات بروز داده نشده هرگز نمیمیرند. بلکه زنده به گور میشوند و بعدها به گونه ای زشت تر بیرون میزنند! هیچ چیزی از بین نمیره تنها به شکل دیگه ای از خودش تبدیل میشه! تحمل کردن و صبوری در رنج های زندگی هم همین طوره! دردهای عصبی یه روزی به بیماری های جسمی تبدیل میشن اگر بروز داده نشن و راه حلی برای مشکلاتمون پیدا نکنیم! فروید هم اینو میگه. که تحمل نکن راه چاره پیدا کن! تا دیر نشده و بیمار نشدی!

امسال سیزده به در رو نه تو دامان طبیعت که تو خونه و روی گل های قالی به در کردیم! الان یاد این ترانه افتادم:

آباد باشی ای ایران،
آزاد باشی ای ایران
از ما فرزندان خود،
دلشاد باشی ای ایران

آدمی که از تندباد حادثه بگذره، دیگه اون آدم سابق نمیشه. هیچی دیگه خوب نیست! این جملات از موراکامی رو یادم اومد: وقتی توفان تمام شد، یادت نمی‌آید چگونه از آن گذشتی، چطور جان به در بردی. حتی در حقیقت، مطمئن نیستی توفان واقعا تمام شده باشد. اما یک چیز مسلم است. وقتی از توفان بیرون آمدی، دیگر آنی نیستی که قدم به درون توفان گذاشت.