یکی از اساتیدمون دو سال قبل فوت کرده و من تازه فهمیدم! دل خوشی ازش نداشتم، بنابراین از مرگش خوشحال شدم! و فهمیدم ظلم تمام شدنیه!

اما کمی که گذشت، به خودم اومدم و دلم براش سوخت! من هیچ وقت نتونستم دلسنگ باشم! اگرچه بیرحمی آدم ها قلبمو همیشه جریحه دار کرده و روی دیدن هیچ بنی بشری رو ندارم!

بنابراین از خدا براش طلب بخشش کردم و همین طور آرامش روح!

سیگاری نیستم. اما گاهی یه نخ سیگار آرومم می کنه! سوختن و دود شدن سیگار آدمو به یاد خیلی چیزها میندازه. حیف عمر که تو این اجتماع تلف شد! دود شدن سیگار منو یاد دود شدن عمر و جوونیم تو این کشور میندازه! اینجا جای زندگی نیست. جای درگیری و جنگ..

نفرین به دلی که فهمید، دوستش داری و رها کرد تا تو تنهایی خودت به پوسی! نفرین!