بعضی ها به شعر بعضی به ترانه برخی به فیلم و عده ای هم به کتاب پناه می برند اما مدت هاست که آدم ها دیگر به همدیگر پناه نمی برند.

(((آغوز آتای)))

به جنگ دنیا، که در سخت دلی نظیر نداری، ولی آگاه باش! که من از تو جان سخت ترم..

دنیا یه دل به من بدهکاره، یه دل که توش درد نباشه..

از نکبت آدم ها به دور باشه..

خاطرات بد، آدمای بدی که تو ذهنت لکه های سیاه ساختنو دور بریز، تا بتونی زندگی کنی.. اون سیاهی ها، مثل خوره میفتن به جون خوشبختی آدمی و میسوزوننش.. پس قبل از اینکه عمرتو بسوزونن.. از خودت دورشون کن.. من دیگه هیچ اراده و حرفی به جز اراده و حرف خودمو نمیپذیرم! و این برای دنیای من یعنی هرکس وارد دنیای من بشه و چیزی به جز اونچه من میخوامو بهم تحمیل کنه، زود طرد میشه! واقعا دیگه دنیای من کشش این حجم از نامردی و رذالت رو نداره! ببین چه کردن با دنیای ما..

زندگی از اونجایی تراژدی میشه، که آدم هایی که تو زندگیت ارزشگذاری کردی، میفهمی یه عمر غریبه بودن! و این فاجعه ست برای امید و آینده روشن... میفهمی چقدر دنیا میتونه لجن مال و پست بشه.. چرا اینطور شد؟ نمیدونم!؟

هرکس در عمق وجود خود، قبرستان کوچکی دارد که محل آرمیدن تمام کسانی است که یک روز آنها را دوست داشته است.

«رومن رولان»