اندوه خانه ای است
که صندلی هایش فراموش کرده اند
ما را در خود نگه دارند
و آیینه ها تصویر ما را چگونه منعکس کنند
و دیوارهایش چگونه ما را در خود جای دهند
اندوه خانه ای است
که در هر لحظه نومیدی درش را می کوبد
و زنگ آن را به صدا در می آورد
خانه ای که با اندک تندبادی
به هوا می خیزد
و خود را در زمین دفن می کند
آن هنگام که همه در خواب اند.
اندوه خانه ای است
که هیچ کس
نمی تواند شما را از آن مصون دارد
جایی که خواهر کوچکتر از خواهر بزرگتر پیرتر است.
جایی که درها اجازه ی ورود یا خروج نمی دهند.

- جندی نلسون/ آسمان همه جا است.

“Let us forget with generosity those who cannot love us”
― Pablo Neruda

***

اجازه دهید! با گشاده دستی، کسانی که ما را دوست ندارند، فراموش کنیم!
― پابلو نرودا

“Send message to the future by writing it today!”
― Toba Beta, Betelgeuse Incident: Insiden Bait Al-Jauza

***

امروز، با نوشتن به آینده پیام بفرست!
― توبا بتا

در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است
صراحی می ناب و سفینه غزل است.

“Some nights are made for torture, or reflection, or the savoring of loneliness.”
― Poppy Z.Brite

***

برخی شب ها برای شکنجه، تفکر یا چشیدن طعم بی کسی ساخته شده اند.
― پاپی زی بریت

I wanted to escape the unrest, to shut out the voices around me and within me, so I write.
- Franz Kafka

***

خواستم از آشفتگی به گریزم و صداهای درون و پیرامونم را خاموش کنم، بنابراین نوشتم!
― فرانتس کافکا

“Unbeing dead isn't being alive.”
― E. E. Cummings

***

“ مُرده نبودن، به معنای زنده بودن نیست! “