اومدم بنویسم در مورد کتاب ، ادبیات و نوشتن. دیدم قلب یه ملت در تب و تاب و یک وطن با تمام وسعت در رنج و عذاب! حال عجیبی دارم انگار تمام دنیا دور سرم در حال چرخشه! و اتفاقات ناگوار این چند هفته مدام به ذهنم میاد و مرور میشه به شکلی بیمارگونه! روی آرامش رو می بینیم؟ سرنوشت ما چه خواهد شد؟ نمیدونم! خیلی حرف ها برای گفتن داشته و دارم که اینجا و تو این محیط مجال بازگفتن ندارم و نمیتونم! هیچ کار نتونستم انجام بدم تو این چند روزه نمیدونم چم شده! انگار اینجا نیستم. مات و مبهوت موندم!

تنها راه تاب آوری وجود، غرق شدن در ادبیات است. همچون در یک عیاشی دائمی!
- گوستاو فلوبر

نمی دونستم روزنوشت های عادی بلاگفا به امنیت ملی مربوط میشه! و تازه فهمیدم. عه چه جالب! یادداشت هام در مورد نوشتن و نویسندگی نقش بسزای در اون داشته! و این واقعا، ابلهانه و مسخره است!