دعوت شدیم به زندگی.. غافل و بی خبر از اینکه چه چیزهایی در انتظارمونه... غم خوردن هر روزه و سوختن و ساختن.. اینه همون مهمونی.. و تو هر روز خودت می پرسی؟ کِی ممکنه تموم بشه؟ آخرش چی میشه؟ به کجا می رسیم؟ موندیم و کلی سوال بی جواب! موندیم وسط این زندگی دو زاری.. جون سخت باید باشی تا دووم بیاری.. همه چی به باد رفت.. امید و آرزوهات! امروز  همون فرداییه که منتظرش بودی.. چشم بازکن و ببین! دنیا میخواد خوردت کنه! خیلی سخت باید باشی تا به روی خودت نیاری.. چقدر دنیا تیره و تار شده! و چقدر تلخ.. همه چیز رنگ باخته! بی اهمیت شده! زندگی حرومه!

صبوری می کنم و این صبوری پایانی ندارد! روال زندگی اینجور شده! صبر باید کرد تا تموم شدن لحظات عمر.. قبلا اینجوری نبود! باید بگذره تا دستت بیاد کجا داری زندگی می کنی. باید زمان بگذره.. زندگی سخت تر و سخت تر میشه! دیگه لبریزم..

زندگی خودش تو رو میندازه بیرون، لازم نیست تو دست به عملی بزنی! زندگی بیش از هر چیزی شهامت میخواد که من داشتم! ولی ببین این زندگی چه ها که نمیتونه با ما بکنه! چه نامهربونی با ما .. این کینه نمیدونم از کی و کجا شروع شد! یا اصلا برای چی! ولی خوب میدونم چه با من کرده! هنوزم صبورم، تا تقدیر چی بخواد...

سی و سه سال زندگی و یک روز خوش نداشتن.. نمیدونم جون کندن اسمشو بزارم یا زندگی! هر روز به بهانه ی روز بعد، هفته ی بعد ، ماه بعد و سال بعد روزگار گذروندن و با اوضاع سر کردن! چقدر این دنیا تنگ و تاریک شده! اونقدر تنگ و کوچیک که جایی برای نفس کشیدن نمونده! اونقدر تاریک که روشنایی های کوچک هم! این دنیای منه یا همه اوضاعشون خرابه! چی به سرمون آوردن! ایکاش میشد فکر نکرد به واقعیت ها.. دست خودم نیست! ایکاش میشد دنبال حقیقت نگشت! افسوس و دریغ! این حقیقته که دنبال ماست تا خودشون بی پرده به ما نشون بده.. از حقیقت هیچ راه گریزی نیست!

ایکاش میشد، تو این جُغرافیای پر از تنش و چالش، رنگ خوشی و آرامش رو دید! وقتی در هر لحظه ممکنه با یه اتفاق تازه روبرو بشی! این دل یک لحظه آروم و قرار نداره! اما معجزه اون زمان اتفاق میفته که دنیا و متعلقاتشو به فراموشی میسپاری، همون لحظه است که کم کم روح تو رو آرامش فرامیگیره! دنیا و دغدغه هاش منبع عظیم ناآرامی روح ان.. و اون زمان که همه چیزو رها میکنی، سبک میشی!

تو دنیا رو رها می کنی و همون لحظه است که روح تسخیر شده و بی آرام تو آزاد و رها میشه..

نباید اینجا هر چیزی بنویسم.. هرچند این وبلاگ تنها سنگ صبورمه!

خویشتن داری میکنم..

بعضی چیزها رو اصلا نباید گفت!

کوچه‌ها باریکن  دُکّونا  بسته‌س،

خونه‌ها تاریکن
                 تاقا  شیکسته‌س،

از صدا  افتاده

               تار و کمونچه

مُرده می‌برن

             کوچه به کوچه.

نگا کن!
 مُرده‌ها به مُرده نمی‌رن،

حتا به
 شمعِ جون‌سپرده نمی‌رن،

شکلِ
       فانوسی‌ین
                   که اگه خاموشه

واسه نَف‌نیس
                 هَنو یه عالم نف توشه.

جماعت!  من دیگه حوصله ندارم!

به «خوب» امید و از «بد» گله ندارم.

گرچه از دیگرون فاصله ندارم،

کاری با کارِ این قافله ندارم!

               ***

کوچه‌ها
         باریکن
                 دُکّونا
                      بسته‌س،

خونه‌ها
         تاریکن
                 تاقا
                    شیکسته‌س،

از صدا
       افتاده
             تار و
                  کمونچه

مُرده
     می‌برن
             کوچه به
                       کوچه…

ریکن
                  دُکّونا بسته‌س،

خونه‌ها تاریکن
                 تاقا  شیکسته‌س،

از صدا
      افتاده تار و کمونچه

مُرده می‌برن
              کوچه به کوچه.

نگا کن!
 مُرده‌ها به مُردهنمی‌رن،

حتا به
       شمعِ جون‌سپرده
                            نمی‌رن،

شکلِ
      فانوسی‌ین
                   که اگه خاموشه

واسه نَف‌نیس
                 هَنو
                     یه عالم نف توشه.

جماعت!
          من دیگه حوصله ندارم

به «خوب» امید و  از «بد» گله ندارم.

گرچه از دیگرون فاصله ندارم،

کاری با
        کارِ این
               قافله
                    ندارم!

***

کوچه‌ها باریکن  دُکّونا  بسته‌ س،

خونه‌ها تاریکن

             تاقا شیکسته‌ س،

از صدا  افتاده تار و  کمونچه

مُرده می‌برن
             کوچه به  کوچه…

                                   | احمد شاملو |

عمری پی خوشبختی دویدیم، حتی نمیدونستیم خوشبختی چیه و چطور بدست میاد! امروزو فردا کردیم، روزو شب و شبو روز .. دیگه بسه! کافیه نگاهی به واقعیت های زندگی و پشت سرمون بندازیم... همه چیز روشنه دیگه! قبلا نبود و امروز همه چیز روشنه برامون.. عمری دنبال سراب دویدیم ..! سرابی از هرچه میخواستیم و نشد.. نشد چون واقعی نبود.. چون قد ما نمیرسید! و شاید در حد و اندازه ی ما نبود! نمیدونم..

از تلخی روز
هیچ نشاطی نیست!
در رویاهای شبانه ام..

                          |عباس کیارستمی|

همیشه باید یه اتفاق ناخوشایند بیفته و زندگی رو به کام ما تلخ کنه. هرچند وقت یه بار منتظرم ببینم چی میشه. روز و روزگار که بی دغدغه نباید بگذره.. روزگاری که سر سازگاری نداره. این طلسم ناشادی و تلخ کامی تا آخر قصه باید همراه ما باشه؟ تقدیر یا سرنوشت. یا خواسته ی بدخواه و دشمن.. اینجا هیچ کس با هیچ کس نیست، پشت این نقاب آدم هایی دیگه نفس میکشن.. همه تنهاییم.. تو دنیای خودمون با مشکلات خودمو در جنگیم.. حس میکنم دارم دور خودم میچرخم.. و این چرخیدن جز تلاش بیهوده هیچ نبوده! تلاشی که هیچ ثمره ای جز یاس و نومیدی و جز در جا زدن هیچی به بار نیاورده..

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر، سحر نزدیک است

هردم این بانگ برآرم از دل
وای، این شب چقدر تاریک است

                                                                      سهراب سپهری

چه فكر ميكني
كه بادبان شكسته،

زورق به گل نشسته‌اي است زندگي
در اين خراب ريخته
كه رنگ عافيت از او گريخته
به بن رسيده، راه بسته ايست زندگي..
 

چه سهمناك بود سيل حادثه
كه همچو اژدها دهان گشود
زمين و آسمان ز هم گسيخت..
 

ستاره خوشه خوشه ريخت
و آفتاب
در كبود دره ‌هاي آب غرق شد
هوا بد است
تو با كدام باد ميروی
چه ابر تيره اي گرفته سينه تو را..

كه با هزار سال بارش شبانه روز هم
 دل تو وا نمي شود..

تو از هزاره هاي دور آمدي
در اين درازناي خون فشان
به هر قدم نشان نقش پاي توست..

در اين درشت ناي ديو لاخ
زِ هَر طرف طنين گام هاي ره گشای توست
بلند و پست اين گشاده دامگاه ننگ و نام
به خون نوشته نامه وفاي توست
به گوش بيستون هنوز
صداي تيشه‌هاي توست
چه تازيانه ها كه با تن تو تاب عشق آزمود
چه دارها كه از تو گشت سربلند
زهي كه كوه قامت بلند عشق
كه استوار ماند در هجوم هر گزند
 نگاه كن هنوز ان بلند دور
آن سپيده آن شكوفه زار انفجار نور
كهرباي آرزوست
سپيده اي كه جان آدمي هماره در هواي اوست
به بوي يك نفس در ان زلال دم زدن
سزد اگر هزار باز بيفتي از نشيب راه و باز
رو نهي بدان فراز
چه فكر ميكني
جهان چو ابگينه شكسته ايست
كه سرو راست هم در او
شكسته مينمايد
چنان نشسته كوه
در كمين اين غروب تنگ
 كه راه
بسته مينمايدت
زمان بيكرانه را تو با شمار گام عمر ما مَسنج
به پاي او دمي است اين درنگ درد و رنج
بسان رود كه در نشيب دره سر به سنگ ميزند
رونده باش
اميد هيچ معجزي ز مرده نيست
 زنده باش..

                                                             |هوشنگ ابتهاج (ه.ا. سایه)|

چیزی که درد را سخت تر می کند. شدت آن نیست، تداومش است.

           | اوغوز آتای |

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

معاشران گره از زلف یار باز کنید
شبی خوش است بدین قصه‌اش دراز کنید

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند
و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید

رباب و چنگ به بانگ بلند می‌گویند
که گوش هوش به پیغام اهل راز کنید

به جان دوست که غم پرده بر شما ندرد

گر اعتماد بر الطاف کارساز کنید
میان عاشق و معشوق فرق بسیار است

چو یار ناز نماید شما نیاز کنید
نخست موعظه پیر صحبت این حرف است

که از مصاحب ناجنس احتراز کنید
هر آن کسی که در این حلقه نیست زنده به عشق

بر او نمرده به فتوای من نماز کنید

وگر طلب کند انعامی از شما حافظ
حوالتش به لب یار دلنواز کنید

                           ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ