هر سال دم عیدی، تولد منم میشه! و اما امسال حس تازه ای دارم! حس می کنم، باید قوی تر بشم! حس میکنم ظرفیت و گنجایش پیدا کردم با دید عمیق تر و محکم تر به زندگی ادامه بدم.. و بالاتر از چیزی که هستم برم..  بیش تر به خودم متکی باشم! اشتباهات گذشته رو تکرار نکنم! از تکرار بیزارم! از چرخه هایی که سال های گرفتارشون بودم باید رها بشم.. میدونی چی میگم؟ قرن جدید رو باید با دید تازه ای شروع کرد! باید تکونی به خودم و زندگیم بدم.. یه تکون اساسی..

اونقدر زندگی تیره و تار و بی اعتبار شده که عید بی معنا به نظر میرسه! بیشتر به یک طنز تلخ شبیه .. بین اینهمه گرفتاری، واقعا عید کجای دلمون بزاریم!زندگی پشت کرده! لبخندها از رو لبا رفته! تلخ ام، تلخ ترین حالتی که میشه تصور کرد! زندگی قشنگی هاشو باخته! در شوم ترین حالت ممکن طلسم شده! پر از زشتی و اتفاقات شوم! هیچ خبر خوشی ام تو راه نیست!

هجوم افکار مزاحم، روح و روان آدمو بهم میریزه! افکار مزاحم گاهی از یه اتفاق بد یا یک بحث یا جدل ساده نشات میگیرن! یک جرقه کافیه! بار مشکلات خودت هست و دیگران هم اضافه میشن به این بار! پیش از این به انصاف و انسانیت اعتقاد داشتم! به اندازه ی یک عمر بی عدالتی و بی انصافی دیدم از مردم و اجتماع! تو نمیدونی از کی یا از حتی چی حرف میزنم! آدم ها شایستگی و ظرفیت اخلاق خوش و خوبی ندارن! چیزی به عنوان اخلاق وجود نداره! همه چیز بده بستون و معامله ست! پشیمونم حتی از یه سر سوزن خیری که از طرف من به کسی رسید! این مردم جز شر هیچی ندارن! شر و بدی جزو ذات این مردمه! همیشه میفهمیم ولی دیر.. بعد از تجربه ها و اتفاقات بد.. آدم کجا هست تو این زمونه؟ بین این مردم، آدمیم مونده؟ خوش به حال نامردا...! خوش به سعادت بی دردا! اونا بلدن و خوب زندگی میکنن!

شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده
می‌کنم، تنها، از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم‌ها
سایه‌ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم‌ها
فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من
قصه‌ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر، سحر نزدیک است

هردم این بانگ برآرم از دل
وای، این شب چقدر تاریک است!

خنده‌ای، کو که به دل انگیزم؟
قطره‌ای کو که به دریا ریزم؟

صخره‌ای کو که بدان آویزم؟
مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل،
غم من، لیک، غمی غمناک است!

                                         |سهراب سپهری|

هیچ دوست و معشوقی مثل تنهایی درکت نمیکنه ..چه آرامش عمیقی داره تنهایی! ولی خب زندگی جوریه که نمیشه تنها موند! ولی خوب میدونی، هیچ کس، مثل تنهایی مهربون نشد! همه رو روندم از خودم.. از همه جا طرد شدم.. من موندم و تنهایی مهربونم.. من و تنهایی..

یه تیکه از قلبم کنده شده و پیش تو مونده سپیده..

این دل دیگه اون دل نمیشه.. حیف از اون روزا.. حیف..!

------------------------

همه می آیند
و می روند!

اینجا
هیچکس ماندنی نیست!

تو می مانی

و جهانی پر از سردرگمی..

                                            " شورش"

بهار تو دل آدم ها شکل میگیره و اتفاق میفته! وگرنه بهار طبیعت که هر ساله از راه می آد و زود هم میره! سالهاست که اینجا بهاری به خودش ندیده! دل باید خوش باشه.. تو رو نمیدونم ولی برای من، همین بوده!

به هیچ چیز وابسته نشو و به هیچ کس دِل مَبند! رد شو... دُنیا به هزاران شکل ممکن و زبونای متفاوتی این حرفو بارها و بارها به تو زَده.. فقط گوشاتو بازکن!

یک فنجان قهوه ی خواهر پَز و کم شِکَر ...

در عصـــر پنج شنبه ای زمستانی..

                ***

عجیب به نظر می رسد، ولی انسان ها تا واپسین لحظه ای که اکسیژن در ریه هاشان پر و خالی می شود به زندگی به گونه ای امیدوارانه می نگرند! گویی نفس و امید هردو آمیخته و باهم حیات و زندگی آدمی را به پیش می برند!

                   زمان و عمر عزیزتو پای هرکس و هر چیزی صرف نکن!

جهان پیش میره، چه با ما و چه بدون ما ..
و هیچ اهمیتی نداره ما چی به سرمون اومده باشه..
جهان بی خیال، راه خودشو طی میکنه ..

وقتی که هستی و وجود من و تو عارضه ای بیش نیست..
که عمر کوتاهش و آنچه بهش گذشته، فقط برای ما مهمه..
.
دنیا روی خواسته هامون پا گذاشته
و داره از ما و خواسته هامون رد میشه..

چشماتو بازکن و ببین..

میدونم انتظارشو نداشتی!

جهان به غیرمنتظره ترین حالت ممکنه میچرخه..

به تنهایی، خو گرفته بود! و از هیاهوی آدم ها دوری می کرد... سکوت و آرامش رو به هر خوشی و لذتی در جهان ترجیح میداد... دور از جهان.. دور دور دور... می گفت: سلول تنهایی من، فقط برای یکنفر جا داره! به عقیده ی من، همه آدم ها فارغ از اینکه با کی و تو چه جمعی ان، تنها هستن!  هرچه بیشتر میگذره، بیش تر و بیش تر میفهمم این حقیقت رو! تنهایی آدم ها و دوریشون ازهم چقدر عمیقه! دوریم از هم، نه در بعد مکان، هر آدمی در جهان خودش مشغول زندگیه! جهانی ساخته ی باورها و افکار و احوالات روانی و درونی! چیزی که تابحال به هیچ کس نشون نداده و نخواهد داد!

هرچه زمان بیشتر گذشت، بیش تر شناختم خودم و حقیقت زندگی رو.. من عمیقا عاشق تنهایی شدم..! تنهایی و یک دنیا آرامش به دور از قیل و قال آدم های شلوغ و پر سر صدا... آدم ها تنها به دنیا میان، تنها زندگی میکنن و تنها از دنیا میرن.. حقیقت همینه! با حقیقت زندگی روبرو شو..

هرچه پیوند هست و نیست! همه گسسته، نه پیوند! پیوندها همه مجازی ان و تنهایی حقیقته ماست.. با حقیقت و ذات جهان روبرو باید شد! همه هستند و وجود دارند ولی در دنیای خودشون زندگی میکنن! آدم ها خطوط موازیند که هیچ گاه به یکدیگر نخواهند رسید! همه به موازات هم حرکت می کنند! ولی هیچ وقت این جهان های انفرادی و یگانه به هم نمیرسند! در جهان تو هرچه هست تویی و سلول انفرادی تو...

یه روز یه مردی بود که دلش می خواست هیچ وقت همرنگ آدم های روزگارش نشه..

نمیشه.. وقتی لجن خوش رنگ و بو شده تو چشم مردم زمونه..

به امید آینده ی بهتر موهامونو سفید کردیم..

رفتیم و رفتیم و رفتیم..

ولی نرسیدیم..

این بود قصه ی زندگی..

        هنوز جایی رو دارم که بهش پناه ببرم..

        و درست همینجا خونه ی اَمن منه..

              بزار از دست بره.. هرچه از دست رفتنیه!

اگه لبخندای از دست رفته، برگرده باز، دنیا گلستون میشه ..

هر موضوعی رو نمیشه بیان کرد.. ! ارزش نداره بگم! هر حرفی رو هم نمیشه زد...

دنیا و مردمش چشم خوشی و خوشبختی آدم ها رو ندارن.. همیشه یه خری پیدا شده بزنه خرابش کنه! هر روز ار این مردم دورتر و دورتر شدیم.. آدم همیشه گریزون..

آدم ها برای زنده موندن و بهتر زندگی کردن خودشون، همو به نیستی می کشونن! بزار من باشم، ولی تو نباش!

یادآوری بعضی خاطرات، میسوزوندم.. یه تیکه از خودم جا مونده اونجا.. این ساعتای لعنتی! چقدر سریع پیش میرن..! هیچ چیز به نفعم نشد.. بریدم واقعا و همه چیزو رها کردم.. شاید حقم این نبود.. ولی این شد که میبینم.. ! تو این جنگل گرفتار اومدیم.. باید سر کنیم.. چه میشه کرد..! حتی در مخیله ام نمی گنجید به اینجا بکشه.. منتظر خبر خوش نیستم.. زندگی همینه دیگه ..

هر اتفاق تازه ای، ابتدای ماجرا حیرت انگیز به نظر میاد! ولی به تدریج همه چیز عادی میشه! ما آدم ها عادت کردیم که عادت کنیم و همه چیز عادی بشه برامون..! هر اتفاقی در زندگی تابع همین قانونه! همه چیز اولش سخته ولی ما عادت می کنیم..