برای نویسنده شدن، الزامی هست. به جز کلاس رفتن و کتاب خوندن و... باید یه حس و حال درون آدم ها بوجود بیاد. بخشی از مغز هست که فعال باید بشه.. چشمه ای از درون باید بجوشه..

یک اتفاق بایستی بیفته و فعال کنه اون بخش از وجود ما رو.. اتفاقات ناگوار یا تلخ..

به نظرم تنها عاملی که موجب فعال شدن اون چشمه میشه، رنج ها و زخم های ماست! رنج هایی که برای دیده شدن نیازمند کلمات هستن.. و اونجاست که سروکله ی ادبیات پیدا میشه..

ادبیات حاصل رنج آدم هاست.. هیچ داستانی بدون رنج، داستان نمیشه..

دردی که تو رو وادار میکنه، فریادش بزنی.. و بگی که اون درد وجود داره.. من آدم مهمی هستم و باید حرف بزنم و بازگو کنم، هرچی به من گذشته، تا شاید تسکین پیدا کنم!