وقتمونو بیخودی پای مسائل کم اهمیت هدر میدیم. خصوصا پای آدم های بیخودی که خواسته یا ناخواسته وارد زندگیمون شدن! جوری زندگی می کنیم انگار تا ابد زنده ایم! غافل از اینکه عمر ما محدوده! به تعداد سال های مشخص که تو همین لحظه داره تموم میشه! اما روزی ناگهان همین زندگی با همین میزان مشکلات رو از دست میدیم.. به سن و سالت نگاه کن، شاید وقتی برای بهتر شدن نداشته باشی؟ اینجا هیچ چیز شوخی نیست! با این وجود بازهم به اشتباهاتمون ادامه میدیم.. و این عجیبه. انگار که هیچ چیز مهم نیست! اینجا دیگه زنده بودن و نبودن اهمیتی نداره.. ما طلسم شدیم! اما روزی دیگه نفس نمیکشیم.. ایکاش پیش از اون روز به ارزش و اهمیت زندگی پی ببریم ..