آدم ها فریب ظاهر زیبای دیگرانو میخورن! چهره ی زیبا، صدای دلنشین! لباس فاخر و محترمانه! شاید شیفته ی همین ظاهر زیبایی که با چشم میبینن، هم بشن! اما تمام حقیقت درون آدم ها شکل گرفته! چیزیکه دیده نمیشه! چیزهایی هست که نمیبینیم! اما در آینده ی نه چندان دور خودشو نشون میده! نمی خوام بگم آدم های زشت آدم های اخلاقی تری هستن. یا تبلیغ آدمای بی شخصیت و بدقیافه و زشت رو بکنم.

اما حرفم اینه که پشت چهره ی آدم ها و همین طور کلمات به ظاهر دوستانه  از آدم های به ظاهر باشخصیت، چیزایی هست که ناگفته و نادیده باقی میمونه!

اون نادیده ها و ناگفته ها تمام حقیقت ماجراست! همون چیزایی که ما نمی بینم همه چیز هستن! و آدما هم به راحتی قابل شناخت نیستن! اما نیاز نیست آدم ها رو بشناسیم! چون ما هیچگاه شناخت دقیقی از آدم های نخواهیم داشت. شخصیت آدم ها به قدری پیچیده و تودرتو هست که عملا برای نزدیکترین کسانشون هم قابل تشخیص نیست!

ماجرای ماه ای که همیشه میدرخشه اما یکروی همیشه تاریک هم داره! اما حقیقت کدومه؟