جایی که زندگی میکنم، دور از تمام هیاهوی دنیاست! و دور از مردمی که هر روز باهم سر هیچ و پوچ درگیر میشن! مردمی که از درون با خودشون درگیرن و این عقده ها و عصبانیت ها رو سر هم خالی میکنن! آدم هایی  از اندیشه و البته معنا تهی! حرف من درباره ی مردم نیست! حرف زندگی آروم خودمه! زندگی که هیچ وقت نخواستم شبیه به هیچ یک از آدم های دور و برم باشه! و یا حتی دور از مزخرفات شبکه های اجتماعی، کامنت های بی محتوا و مملوء از ایموجی های که خنده ای آمیخته با اشک داره و خنده ی جنون آمیزی از ته دل! من دنیای خودمو دارم.. مثل هیچ کس دیگه ای که میشناسید نیستم، شبیه به خودمم و کاری با حرف دیگران ندارم..هرکسی مختاره و آزادی داره به گونه  ای که پسندیده ست و دلخواهه زندگی کنه! ولی به نظرم باید تاثیر خودشو روی محیط اطرافش بزاره! چیزی رو بسازه یا حتی ترمیم کنه! خودش و یا حتی دیگران رو.. زمان و هرچه داریم امروز در حال اتمامه ولی چیزی که باید بشیم، اضافه کردن چیزی هرچند اندک به دنیاست!