اینستاگرام برای من آزمایشگاه بود. و زود ازش خارج شدم. و هیچ وقت شاید برنگردم. آزمایشگاهی برای شناخت دیگران و همین طور خودم! منی که خودم بودم و دیگرانی که ریاکارانه به تلاش خودشون ادامه میدادن. که همه چیز زندگیشون خوبه و همه چیز روبراه و خوش. هیچ کس اونطوری که نشون میده نیست. به شکلی مضحک نقش بازی میکنن! وقتی کشوری زیر منفی ها در حال غرق شدنه! نشون دادن مثبت ها تظاهر به چیزیه که نیست! دیگران مودب، موجه و به ظاهر تحصیلکرده تا آدم های معمولی! نه اینکه طرفدار بی ادبی و رک گویی باشم. برعکس! من طرفدار دروغ نیستم. دروغی که وقتی آشکار بشه آبروی صاحبشو میبره! از اینکه چیزی باشم که نیستم بیزار بودم. همه یک شکل و مضحک! فیک های مجازی! این پست جاش توی شبکه ی ایکس(توییتر قدیم!) بود. ولی اینجا نوشتم شاید کسی دید.