«نوشتن یعنی فراموش کردن! ادبیات مطبوع ترین شیوه ی نادیده انگاشتن زندگی است. موسیقی آرامش می‌دهد. هنرهای تجسمی نشاط می‌آورد. هنرهای نمایشی (مانند بازیگری و رقص) سرگرم می‌کنند. با این حال، ادبیات با فرو رفتن در خواب، از زندگی عقب‌نشینی می‌کند. هنرهای دیگر چنین عقب‌نشینی‌ای نمی‌کنند. برخی به این دلیل که از فرمول‌های مرئی و بنابراین حیاتی استفاده می‌کنند، برخی دیگر به این دلیل که از خود زندگی انسان زندگی می‌کنند.

این در مورد ادبیات صدق نمی‌کند. ادبیات زندگی را شبیه‌سازی می‌کند. رمان داستانی از چیزی است که هرگز وجود نداشته است، نمایشنامه رمانی بدون روایت است. شعر بیان ایده‌ها یا احساساتی است که هیچ‌کس از آن استفاده نمی‌کند، زیرا هیچ‌کس به صورت منظوم صحبت نمی‌کند.»

- فرناندو پسوآ، کتاب پریشانی