رعنا: نگاه یه زن، حواس جمع ترین مردا رو هم حواس پرت میکنه!
کاوه: همه اینقدر احمق نیستن!

رعنا: آدما احمق تر از اونین که تو فکرشو میکنی!

-----------------------------

فیلم جیب بر خیابان جنوبی رو دوران خدمت تماشا کردم! گاهی هم با همخدمتی ها مینشستیم و فیلم تماشا میکردیم! و خوش میگذراندیم! اون دوران بیشتر از هر زمانی افتاده بودم تو خط فیلم دیدن! چقدر شور و شوق داشتیم تا خدمت تموم بشه و برسیم به کار و زندگیمون.. واقعا چه زود گذشت.. و چه خاطراتی باهم ثبت کردیم.. یادش گرامی!

 اشتباه نکن
نه زیباییِ تو
نه محبوبیتِ تو
مرا مجذوب خود نکرد!

*
تنها آن هنگام که
روح زخمیِ مرا بوسیدی
من عاشقت شدم...

                                    | مژگان ضحاکی |

عجب انتظار بیهوده ای بود..! انتظار داشتم روزی وارد زندگیم بشی! و زندگیم پر از عشق بشه!
چقدر ساده لوحانه ست این انتظار! وقتی، از پس سی و اندی سال همه چیز برام روشن شده!

پاشنه ی جهان روی لذت و شهوت میچرخه! شهوت به هزاران گونه ممکن! از شهوت قدرت تا شهوت ثروت! شهوت و ولع برای داشتن و از آن خود کردن! بشر این حیوان باحیاء ،طماع،مغرور و  حیله گر! هــرچند مایله بپوشونه این واقعیت رو به هزار دلیل مشخص و نامشخص و سیستم جهان رو چنان در نظر خود و دیگران جلوه گر کنه، که موضوع چیز دیگریست! و تمایل داره آرام تر  و به گونه ای در تاریکی و در سکوت واقعیت خودشو نمایان کنه! هراسی تو وجودش لونه کرده از نمایاندن حقیقت! حقیقتی که به هزاران گونه خودنمایی میکنه! و گو اینکه در این کار زیاد موفق عمل نکرده! در حالیکه حقیقت روشن تر از خورشید! آدم ها از هر مرام و آیینی شیفته و فریفته ی زیبایی میشن! بی هیچ اراده ای.. ! حتی والاترین اهداف بشری بر پایه ی لذت بردن از جهان و زندگی ریخته شده! هستیم تا لذت ببریم! لذت، بودن و زندگی کردن.. ولی لذت هم به هزاران شکل ممکن در دنیای ما خودنمایی میکنه! هرچه هست و نیست در دنیا برای خوردنه! خوردن و لذت بردن! هستیم تا بخوریم! خوردن، نه تنها خوردن غذا ! هر آنچه از راه حواس پنج گانه و حتی هرچه حسی و عاطفی هست و درک میکنیم همه جزو خوردنی ها هستن! بعضی مرام ها منکر این حقیقت ان! و این انکار گاهی از این بشر هیولاهای دروغگو و بی صفتی میسازه! که نمونه اش رو تاریخ بشر فراوان به خودش دیده! پوشش دادن واقعیت با دروغ و انکار، دروغ و انکاری که بدتر از نشان دادن حقیقته! گو اینکه هر حقیقتی رو نباید با سروصدا جار زد! هرچند که پوشش حقیقت با دروغ هم غیرقابل بخششه! حقیقت، چیزی رو در خودش داره که موجب رهایی از نادانی و جهالته! و جهالت هم موافق طبع بعضی هاست برای استعمار و به بردگی گرفتن دیگران!

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار
 

                    کاواز دهل شنیدن از دور خوش است

                                                                                           | حکیم عمر خیام |

چک چک خون را به دلم ریختم
شعر چه کردی که به هم ریختم؟

گاه شقایق تر از انسان شدی
روح ترک خورده ی کاشان شدی

شعر تو بودی که پس از فصل سرد
هیچ کسی شک به زمستان نکرد

زلزله ها کار فروغ است و بس؟
هرچه که بستند دروغ است و بس

تیغه ی زنجان بخزد بر تنت
خون دل منزویان گردنت..

                                     | علیرضا آذر  |

چشم بازکن و حقیقتو ببین! دنیا و مردمش چشم ندارن موفقیت و خوشی تو رو ببینن! هرکی هرچی نداره، خوش نداره دیگران هم داشته باشن! اونقدر میجنگن تا چیزی رو که خدا بهت داده ازت بگیرن.. زندگی یه میدان جنگ واقعیه! در ظاهر دوست در باطن دشمن.. دنیا و مردم اش اینگونه اند.. پشت این نقاب ها آدم های دیگری نشسته اند ..

چند سال از عمرم، پای هیچ هدر رفت! یک اشتباه، مشکلات بعدی رو در پی داره! زندگی به شکل عجیبی هم ساده ست و در عین حال پیچیده! هم مضحک و در عین حال جدیه! مشکلاتی که هیچ وقت حتی به فکرت نمیرسیدن کم کم از راه رسیدن! چقدر دنیا بیهوده و پوچ به نظرم میرسه وقتی خیل مشکلات لاینحل روبروم صف کشیدن! دست و پا میزنم میون اینهمه مشکل و رهایی هم نیست! به کجا میخواستیم برسیم.. که نرسیدیم.. برای رسیدن به کجا بایستی رنج بکشیم؟ وقتی نهایت راه تکامل فناست!

چشمه ی درد و رنج، تو وجودت باید بجوشه تا دست به قلم ببری، یا اینکه شعری رو بنویسی! تناسبی هست بین تاثیرگذاری شعر و نوشته با میزان رنج و دردی که شاعر یا نویسنده در زندگی متحمل شده! هیچ شاعر و نویسنده ای، شاعر یا نویسنده نشده مگر اینکه گره ای بزرگ در زندگیش افتاده! یک جایی تو وجودش جراحت عمیقی دهن واکرده!

            زندگی کوتاه تر از اونه که هدرش بدیم!

تا زنده ای و نفس میکشی، شر و شور باش و فعال..

زیر خاک که رفتی، دیگه کاری از دستت برنمیاد..

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم،

           موجیم که آسودگی ما عدم ماست..

بخش کوچکی از مشکلاتم حل شده! و بخش بزرگ اش باقی هست! خدا رو شکر.. هیچ چی مثل سابق نمیشه.. این دلم دیگه اون دل نمیشه! پاتو هرجا میزاری مراقب باش! اینجا و تو این دنیا هرلحظـــه امکان داره زیر پات خالـــی بشـــه! و هرلحظه امکان مرگ و مخاطره وجود داره!

نفرین به دلی که دل دیگری رو بی دلیل بشکنه! حق و حقوقشو زیر پا بزاره و ضایع کنه!
یا باعث تلف شدن عمــــر و وقت دیگری بشه! نفرین.. نفرین.. نفرین..
ناگهان روزی تقاص کارتونو پس میدین.. باور دارم.. روز ما هم میرسه از راه..

شراب تلخ می‌خواهم،

                 که مردافکن بود زورش..
که تا یکدم بیاسایم،

                        ز دنیا و شر و شورش..

                                       | حضرت حافظ |

حرف بزن،
ابر مرا باز کن

دیر زمانیست، که بارانی ام..

حرف بزن،
         حرف بزن،

               سالهاست..

تشنه ی یک صحبت طولانی ام

ها به کجا می کشی ام،

                خوب من، ها!

              نکشانی به پشیمانی ام..

                                   |محمدعلی بهمنی|

تجربه ی یه زندگی پر از استرس و تنش سخته .. آروم باش..          

همه چیز درست میشه.. درستم نشد! از اینی که هست خراب تر نمیشه!

باز زبون خوش گفتم، با مدارا و لطف رفتار کردم نفهمیدن! با کینه ورزی و عناد پیش رفتم و با زور باز نفهمیدن! این مردم نفهم ترین آدم های کره ی زمین هستن! افتخار نمیکنم که اهل همینجام.. خودتونو اینقدر به نفهمی نزنید! گویی نفهمی جزو سیرت بعضی ها شده! به احترام خودم سکوت میکنم.. که لیاقت کلمه ای را ندارید! فقط سکوت..

اینجا همون ناکجا آباده!

کلمات و جملات خاصی تو ذهن مدام منعکس میشن.. میچسبن به مغز! و اونقد تکرار میشن تا مثل اسید مغز و قلب آدمو بُخورن و اعصاب از کار بندازن.. برای رهایی از دام این کلمات باید به آرامش رسید.. ماده ریشه ی همه ی ناخوشی ها و ناملایمات بشره.. باید تا جایی که میتونید داوطلبانه بدست نیارید! باید تا حد امکان قناعت کنید تا به آرامش و سکون برسید... برای طوفان های تازه باید بازسازی کرد آثار ویرانگر بعد از حادثه رو.. باید به آرامش رسید.. باید ایمان آورد و مومن شد.. نقطه سر خط.. باید دوباره آغار کرد..

 زندگی جملگی خُسران است و ضَرر!

 از دست دادن تا لحظه ی واپسین و مصرف شدن تا آخرین دم..

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار

                               مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

                                                                                      | حافظ |

این دل اینقدر سیاه نبود! اینهمه دنیا رو تیره و تار نمیدید! روزهای خوب و قشنگی داشت! گهگاهی لبخندی رو لب داشت! آینده رو روشن میدید! حتی از پس سختی روزگار و زمونه اش! خدایا چی شد که به اینجا رسیدم..! این هجوم اتفاقات بد و این دلسردی و نامیدی! تقدیر این بود! سرنوشت باید به اینجا منتهی میشد! چه میشه کرد بجز اینکه صبوری پیشه کرد!

سال بد
سال باد
سال اشک
سال شک

سال روزهای دراز و استقامت های کم
سالی که غرور گدایی کرد
سال پست

سال درد..

                                  | احمد شاملو |

عمـــر خوشــی های من معمولا کوتاهه! تلاشتو کردی و این شد! همیشه یکی پیدا میشه که کارمو خراب کنه! همیشه یک اشتباهی پیش میاد که همه چیزو بهم بریزه! از اون بهم ریختنایی که درستم نشه! یا اینکه چندسال عمرمو هدر بده! و گند زده بشه به همه چیز.. واقعا دیگه خسته شدم ازین زندگی.. تاوان دادم! بدجوری تاوان دادم! همیشه من اشتباه نکردم، بعضی آدم ها، بودنشون تو زندگیمون و اطرافمون مضرره باید.. هیچ چیز زندگی شوخی نیست! یه تصمیم و یک عمر افسوس و حسرت! خیلی چیزا رو نمیشه گفت! زبونم قاصره در وصف اوضاع..

هر روز صبح از خواب برخاستن...
نفرین صبح گاهان... تلقینات هر روزه ...

رفتن و رفتن و رفتن...
و هرگز نرسیدن!

به امید آینده ی هرگز نرسیده زنده ماندن!

بازیچه ی دست روزگار شدن...

بیشه ای سوخته در قلب کویری‌ست، منم!
 وندر آن بیشه ی آتش‌زده شیری‌ست، منم!
‌
ای فلک! خیره به روئین تنی‌ات چشم مدوز،
 راست در ترکشِ رستم پَرِ تیری‌ست منم!
‌
تا قفس هست مرا شادیِ آزادی نیست،
 هرکجا در همه آفاق اسیری‌ست منم!
‌
زندگی سنگ عظیمی‌ست، ولی می‌شکند
که روان زیرِ پِی‌اش جوی حقیری‌ست، منم!
‌
در پیِ آبِ حیاتی؟ به خرابات برو
خسته از عمر، در آن زاویه پیری‌ست، منم
‌
گرچه دور است ولی زود عیان خواهد شد
 آنچه کوه است در آن دامنه، دیری‌ست منم!
‌
‌
                                                            | حسین جنتی |

خسته‌ام دیگر ازین در قامتِ غم زیستن...
با بهشتِ نسیه در نقدِ جهنم زیستن!

زندگانی‌نیست، تمرینِ فراوان مُردن است!
شرم می‌آید مرا زینگونه کم‌کم زیستن!

                                        | حسین جنتی |

    گاهی این دِل میخواد بِترکه از غم ...     

بلانسبت، عجب گوه خوردیم به دنیا اومدیم...  

نزدیک به سه ماهِ منتظرم برای پذیرش ترجمه ی کتاب! چند روزیم هست که از موعد اعلام نتیجه میگذره! ایمیل دادم بهشون ولی هنوز جواب ندادن..! اگه قبول نکن.. بعد از اینهمه بدبختی! ایمان میارم به  شانس و اقبال بدمــ .. مسخــره ست این وضعیت! هیچی نتیجه نمیده! از بدقولی متنفرم.. حداقل اگر رد کردن باید جواب میدادن! مثل همه، ولی جوابم نمیدن! این منو نامیدتر میکنه! همش باید صبر کنی ببینی چی میشه! نشد عمرمو ریختم دور.. خدایا فقط یک در باز کافیه! امید رفته برگرده دوباره.. ناف خواسته های منو با نه! بستن!

همه چیزو که نمیشه گفت! بزار یه راز تا لحظه ی آخر زندگیت یه راز بمونه!

این عنوان رو خیلی دوست دارم...

                                          | تمام،ناتمام من! |

این چند کلمه، یادآور تمام چیزهاییه که نصفه کاره موند و نرسیده به مقصد از دست رفت! تو نمیدونی از چی و از کی مینویسم! تو فقط میخونی! چیزی که میبینی برداشت خودته! نه حقیقت زندگی من..! تو هیچی از من نمیدونی! چیزی که مینویسم بخش کوچکی از زندگی منه.. و بخش بزرگی از اون، خارج از دسترس تو.. تلاش نکن بشناسیم! که بیهوده ست..