یک نظریه طراحی کردم که به نام خودمم ثبت می کنم. به نام نظریه بسط در نویسندگی. در ابتدا چند خط مینویسم. از هر موضوعی. بعد شروع میکنم به بازخوانی نوشته. بعد از بازخوانی نوشته رو بسط میدم. یعنی بهش شاخ و برگ میدم. جزئیاتی رو که پیش از نوشتن به خاطر نداشتم رو به متن اضافه می کنم. این مرحله نیازمند داشتن تخیل و حافظه ی تصویری قوی هست. بعد از این کار سه چهار خط متن نوشته شده بدل میشه به ده الی بیست خط. بعد دوباره بازخوانی می کنم. و جملاتی رو از متن پس و پیش می کنم. تا ضریب درک مطلب رو برای خواننده بالا ببرم.